Smutny jak czarna chmura będę,

gdy wezwie mnie do siebie Pan:

„Czas, byś przekonał się nareszcie,

czy rzeczywiście jestem tam”.

Tu palec mi Boży wskaże niebo

i drogę, którą trzeba iść.

Kto wie, czy stoi jeszcze drzewo,

z którego trumnę zrobią mi?

Kto wie, czy stoi jeszcze drzewo,

z którego trumnę zrobią mi?

Lecz nim w grobowcu się wymoszczę,

zapalę fajkę jeszcze raz

i pewnie będzie korcić troszkę,

by na wagary z trumny zwiać.

Co z tego, że się będzie gniewać

cały żałobny orszak mój?

Pogrzeb to fraszka – gorsza bieda,

gdy się na własny spóźnisz ślub,

pogrzeb to fraszka – gorsza bieda,

gdy się na własny spóźnisz ślub.

Więc zanim chór anielski wzmocnię

i nim zasiedlę obłok swój,

chcę jeszcze przedtem stracić głowę

i jeszcze raz choć wpaść pod stół,

powiedzieć komu „kocham ciebie”,

ściskając w dłoniach swych jej dłoń,

z płatków oskubać chryzantemę –

„kocha, nie kocha” całą noc,

z płatków oskubać chryzantemę –

„kocha, nie kocha” całą noc.

Niech sprawi Bóg, by wdowa po mnie

ból wielki w sercu czuła swym,

by nie musiała gryźć cebuli

chcąc nad mą trumną ronić łzy.

A potem męża mych wymiarów

niech Bóg mej żonie raczy dać,

by z moich koszul i krawatów

pożytek jeszcze jakiś miał,

by z moich koszul i krawatów

pożytek jeszcze jakiś miał.

Niech będzie panem mojej żony,

oddaję mu też cały dom,

lecz niech go ręka boska broni,

gdy źle miał będzie z nim mój kot.

Bo chociaż mściwy ja nie jestem,

wie o tym dobrze każdy tu,

lecz jeśli kotu krzywdę zrobi,

to trup, mogiła, trumna, grób,

lecz jeśli kotu krzywdę zrobi,

to trup, mogiła, trumna, grób.

I na tym kończę mój testament,

jeszcze ostatnia wola ma:

„Zamknięte, bowiem już umarłem” –

niech na mych drzwiach ktoś napis da.

I jeszcze tylko pocieszenie,

że z bólem zębów koniec już –

i się pogrążę w zapomnienie,

ludzkiego losu wspólny grób,

i się pogrążę w zapomnienie,

ludzkiego losu wspólny grób.^[1]