Roberto, Roberto, Roberto,

co mieszka w Braz,

zaprosił nas

na sambę raz.

Idziemy, wchodzimy,

pukamy w drzwi.

Pukamy raz,

pukamy dwa,

pukamy trzy...

Nikogo nie ma w domu,

nikt nie otwiera nam.

To brzydko, Roberto,

to brzydko, Roberto,

cóż o tym myśleć mam?

  Gdybyś choć kartkę wetknął w drzwi:

  „Przepraszam, nie mogłem zaczekać”

  Tak się nie robi, Roberto,

  ach, tak się nie robi, Roberto,

  nie możemy wybaczyć ci!

Roberto, Roberto, Roberto,

co mieszka w Braz,

na drugi dzień spotyka nas.

„Przepraszam – powiada,

wybaczcie mi.”

Przeprasza raz,

przeprasza dwa,

przeprasza trzy...

Niestety, mój Roberto,

sprawiłeś przykrość nam.

To brzydko, Roberto,

to brzydko, Roberto,

tańcz sambę teraz sam!

  Gdybyś choć kartkę wetknął w drzwi...

Roberto, Roberto, Roberto,

co mieszka w Braz,

ostatni raz

tak zadrwił z nas.

Nie przyjdzie już więcej pod jego drzwi

ni chudy Tom,

ni śmieszny Bob,

ni śliczna Mi.

A samby równie dobrze

nie tańczy nikt, jak my.

Więc żałuj, Roberto,

więc żałuj, Roberto,

straciłeś na tym – ty.^[2]