Zahuczały złowieszczo polskie działa,

Błyskawicą zabłysło pasmo gór.

Głuchym rytmem wraz z niebem ziemia drżała,

Pierwszy pocisk już rozbił wraży mur.

Poszli, poszli w żelaznej tyralierze,

Naprzód, naprzód, tam Polska w słońcu lśni.

Nie wstrzymały ich spandały, ni moździerze,

Choć na kwiaty spadły pierwsze krople krwi.

Bo to nie bzy, ni gałązki rozmarynu,

Inne kwiaty kwitną w niebo wpatrzone,

Czerwone maki pod Monte Cassino

Polską krwią bohaterów zroszone.

I choć nie bzy, ni gałązki rozmarynu

Z dawnej pieśni o tęsknocie dziewczyny,

Pozostaną w pamięci te dni,

Kiedy Polak o wolność się bił.

Gdzieś daleko w ojczyźnie ukochanej,

Biedna matuś przez łzy tęsknotę śle

I w modlitwie, wśród nocy nieprzespanej,

Swego syna raz jeszcze ujrzeć chce.

Nie płacz matuś, ja idę wciąż do ciebie,

Poprzez góry, doliny, morski szlak,

A gdybym padł przykryty obcym niebem,

Szukaj wiosną gdzie kwitnie polny mak.

Bo to nie bzy, ni gałązki rozmarynu…^[1]