Przybyli do wsi ułani,

A cały pułk ich tam stał;

Przepięknie byli ubrani,

A każdy z nich lancę miał.

Gry dzwonią srebrne ostrogi –

Dziewczęciu serce drga.

Największy zuch z nich był trębacz,

Co trąbił trata ta ta,

Trata, trata.

Raz jakoś trębacz niecnota –

A był to wieczorny czas –

Napotkał Hanię u płota

I wywiódł ją w ciemny las.

Tam, aby Hanię zabawić –

Co tylko siły miał –

Na trąbce swojej wygrywał

Trata ta ta ta ta,

Trata, trata.

Już jakoś roczek upłynął –

Zaginął ułanów ślad:

Niejeden ptak skrzydła zwinął,

Niejeden już usechł kwiat.

U Hani jakoś inaczej –

Niewielka zmiana ta:

W kolebce trębacz maleńki

Wygrywa trata ta ta,

Trata, trata.^{[1], [4]}

Przybyli do wsi ułani,

Hej, cały pułk tam ich stał!

Prześlicznie byli ubrani

I każdy szablę miał.

Gdy dzwonią srebrne ostrogi

W dziewczęciu serce drga.

A zuch największy był trębacz,

Gdy zagrał tratatata.

Trata – Trata.

A zuch największy był trębacz,

Gdy zagrał tratatata.

Raz spotkał trębacz niecnota –

Zaś był to wieczorny czas –

Nadobną Hanię u plota

I wiódł ją w gęsty las.

Ażeby Hanię zabawić,

Co tylko siły ma,

Na trąbce swojej wygrywa,

Noc całą tratatata,

Trata – Trata.

Na trąbce swojej wygrywa

Noc całą tratatata.

Rok czasu szybko upłynął,

Ułanów już ani ślad.

Niejeden ptak skrzydła zwinął,

Niejeden opadł kwiat.

I z Hanią także inaczej –

Lecz mała zmiana ta,

Z kołyski trębacz maleńki

Wciąż krzyczy tlatatata,

Tla-ta – Tla-ta.

Z kołyski trębacz maleńki

Wciąż krzyczy tlatatata.^{[2], [5]}