W głowie mej zamieszkały

Słowa wpojone mi

Przy okazji wyfruwają

Poprzez usta drzwi

Nie dam rady inaczej

Odruch mocniejszy jest

Gdy potrącę, zahaczę

Słyszę mój własny tekst

Bardzo przepraszam, lub proszę mi wybaczyć

Przepraszam najmocniej, nie chciałem zahaczyć

O wybaczenie błagam, naprawdę niechcący

Mało się nie zesram… taki jestem przepraszający.

Ojciec dumny jest ze mnie

Nauka nie poszła w las

Syna ma kulturalnego

Niepotrzebny już pas

Wciąż przepraszam, dziękuję

Dzień dobry mówię też

Panie zawsze puszczam przodem

I w słońce, w zimę i w deszcz.

Dziękuję bardzo, to dla mnie wielki zaszczyt

Dziękuję zawsze, czy nie patrzy, kto czy patrzy

Dziękuję bardzo, to zwrot wciąż dla mnie aktualny

Żebym się nie zesrał… taki jestem kulturalny.^[1]