Bas: Trwoga w Koronie, Lew(1) we krwi tonie,

na polskie Tatry biją już wiatry z Baltydy.

Dyszkant: Nic się nie boję, bom w tej opiece,

co mandat daje wiatrom i rzece, i rzece.

B: Grób Pański Kraków, gniazdo Polaków,

przebóg! Lwów czynią dziką jaskinią niezgody.

D: Ja w bezpieczności mej nie ustanę,

choćbym ze Lwami mieszkał o ścianę, o ścianę.

B: Lew Wisłą płynie, a po głębinie

na naszą stratę pędzi armatę ognistą.

D: Niech pędzi wodą ogień marsowy,

tym ogniem suszyć nie będę głowy, głowy.

B: Cóż, gdy nad szyją spiże zawyją,

gdy przy roztoczy krwawej wyskoczy z dział ogień.

D: Niech mi Mars(2) w oczy zaskoczy wszędzie,

serce mi z trwogi skakać nie będzie, nie będzie.

B: Gdy szable błysną, na część zawisną,

a do głów żniwa zatrąbi mściwa Bellona(3).

D: O głowę głowa mię nie zaboli,

bom ją dał w ręce już Boskiej woli, woli.

B: Bunt Ukrainy wskrzesza ruiny,

już Cerkiew Biała odpaść swych miała kandorów(4).

D: Niech wiarę łamie w Wiśle Dniepr stary,

ja mojej będę pilnował wiary, wiary.

B. Pokój Europy za zgodą w tropy

poszedł, któż doma? Na wiarę chroma niezgoda.

D: Nie dbam, choć wojnom pokój tył poda,

bo u mnie z niebem pokój i zgoda, i zgoda.

B: Świat już co dalej z gruntu się wali,

już pod żelazem z państwy się razem obłamie.

D: Czyż to na świecie przypadek nowy?

Niech się świat łamie, nie łam ty głowy, ty głowy.

B: Na oceanie srogie wylanie

krwi i ryb trzody już miasto wody krew piją.

D: Niech morze kłócą Hollandów floty,

choć wiek żelazny, mnie pokój zloty, złoty.

B: Dokąd się skłonisz, gdzie cień ugonisz,

gdy skrzydła traci orzeł twych braci Sarmatów?

D: Niech skrzydła traci u szwedzkich sideł,

dość będzie cienia boskich mi skrzydeł, skrzydeł.^{[1], [2]}