Codziennie, niezmiennie od świtu do nocy

dzień się starzeje.

Codziennie, niezmiennie chmurami, gwiazdami

niebo siwieje.

Codziennie, niezmiennie, wciąż dłuższa i dłuższa

staje się zima.

Codziennie, niezmiennie sam siebie pytam:

„Co mnie tu trzyma?”

      Chociaż patrzyłem przez bielmo okien,

      chociaż widziałem rude rynsztoki,

      tutaj zostałem...

      Chociaż widziałem obłudne lata,

      z niebem żebraczym w dziurach i łatach,

      tutaj zostałem...

      I kiedy później czarne plakaty

      strzelały każdej nocy do kwiatów,

      tutaj zostałem...

      I kiedy później w gniewie i męce

      o broń wołały rozpaczy ręce,

      tutaj zostałem...

      I choć tak wiele jest we mnie cienia,

      i miłość swoją, i swe marzenia

      tutaj zostawię...

      Kiedy, być może, kogoś zasmucę,

      nigdzie nie pójdę, nigdzie nie wrócę,

      nigdzie nie pójdę, nigdzie nie wrócę,

      tutaj zostanę,

      tutaj w Warszawie!

Codziennie, niezmiennie przechodzą, odchodzą

twarze stygnące.

Codziennie, niezmiennie wciąż niżej i niżej

idę za słońcem.

Codziennie, niezmiennie próbuję rozplątać

ręce związane.

Codziennie, niezmiennie wiem, że na zawsze

tutaj zostanę.

      Chociaż patrzyłem przez bielmo okien...^[2]