Ty któryś słowem z nocy światło stworzył,

Coś życie w ziemię, w morze, w niebo włożył.

Oto Twe dzieci modlą się do Ciebie:

Ojcze nasz wieczny, który jesteś w niebie!

Czołem uderzcie stworzono natury!

Nieba i ziemie, łączcie wasze chóry!

Niech Anioł, człowiek, robak, słońce, zdroje.

Razem śpiewają: Święć się Imię Twoje!

O to królestwo prawdy, światła, cnoty,

Gdzie prysną więzy błędu i ciemnoty.

W ogniu miłości spłoną niepokoje,

O to prosimy: Przyjdź królestwo Twoje!

Kiedy nas łudzi zmysłów obłąkanie,

Ty kieruj sercem, rządź rozumem, Panie!

Jeżeli Ciebie mamy być godnymi,

Bądź Wola Twoja w niebie i na ziemi!

Wszystko, co żyje Twoje żywią dłonie!

Skała kwiat karmi, pszczółkę kwiatów wonie,

I nam, Opatrzny, dajesz, co potrzeba;

Daj nam i dzisiaj powszedniego chleba!

Jeśli namiętność ślepa porwie wodze,

Jeśli na ostrej padnie człowiek drodze,

Sądź nas, jak ojciec sądzi swoje syny,

Odpuść, jak braciom odpuszczamy winy!

Słabe jest ciało, a sił cnocie trzeba,

Już i aniołów wyrzucały nieba;

I człek upadnie, ułomne stworzenie;

Więc odwiedź nas od złego pokuszenie!

Gdy prawem Twojem nieba, ziemie stoją.

Światłość Twą szatą, prawda drogą Twoją,

Tyś Bóg jedyny, więc Najwyższy Panie:

Zbaw nas od złego. I niech tak się stanie.^[1]