Urząd zbawienia ludzkiego

Potrzebował pilnie tego,

/By upadek Bóg naprawił

Człowieka grzesznego zbawił./bis

Pan Bóg w Trójcy Świętej radził,

By świat zbawił, grzechy zgładził

/Przez wcielenie Syna Swego

Sprawą Ducha Najświętszego./bis

Panna od wieków przejrzana,

Od Anioła powitana,

/Żeby na to przyzwoliła,

Matką Najwyższego była./bis

Mówi: „Zdrowaś bądź Marya,

Łaskiś pełna, żadna inna,

/Pan jest z Tobą od stworzenia,

Nie lękaj się pozdrowienia”./bis

„Oto poczniesz Najwyższego,

Syna Boga wszechmocnego,

/I porodzisz Boską mocą,

Ducha Świętego pomocą”./bis

Panna się z tego zdumiała.

Czego przedtem nie słyszała,

/Wolą Bożą być baczyła,

Woli Bożej przyzwoliła./bis

O czem sprawnie wysłuchawszy

Rzekła posłowi powstawszy:

/„Służebni cara Pana mego,

Stań się według słowa twego”./bis

Duch Święty natychmiast zstąpił,

Ciało panieńskie poświęcił:

/Słowo Boże jest wcielone,

Ludzkie plemię wybawione./bis

Przy tej tak wdzięcznej nowinie,

Którąć Anioł prawi ninie,

/Pełna łaski, Panno, prosim,

Łaskę Pańską niech odnosim./bis

W Tobie jest obfitość wszelka,

A w nas jej potrzeba wielka;

/Maryo, morzem łask słynąc,

Dozwól łaskom na nas spłynąć./bis^[1]