W karczmie nad morzem staruszek w kącie siadł

siwą głowę pochylił, siedzi sam

czyta gazetę, bo nie prosi go nikt do swojego stołu

Patrzą ze wzgardą na jego stary płaszcz

wie, że bez uciech przeżył tyle lat

że nie wróci mu już uroda z tych dni, że czas mu zabrał zdrowie

Wie, że stary jest, czuje to i widzi

łzy ma w oczach znów, bo znów o tym myśli

myśli, bo ma czas, czasu ma aż nadto

jeszcze wczoraj był młody, tak niedawno

jeszcze wczoraj był młody, tak niedawno

Zawsze był rozsądny – i co z tego ma?

Piekło starości, oszukany czas

każde pragnienie dusił rozsądnym zdaniem „zaczekaj, jutro też dzień”

Tylu radości się wyrzekł w tamte dni

tylu pięknych przebudzeń w jasny świt

tyle straconych chwil drwi z niego dziś, gdy jego ciało drąży czas

Wie, że stary jest, dobrze to poznaje

wie, że stary jest, myśli o tym stale

myśli, bo ma czas, czasu ma aż nadto

jeszcze wczoraj był młody, tak niedawno

jeszcze wczoraj był młody, tak niedawno

W karczmie nad morzem staruszek w kącie siadł

już wspomnienia i sny umknęły w dal

zwiesił głowę i śpi, oparty o stół, oparty o stół…^[1]