W mieście dziwne obyczaje,

Mówią, że to świat uczony,

Ale mnie się tak wydaje,

Jak by to był świat szalony.

Tam nie powie: „Witaj bracie!”,

„Szczęść Wam Boże!” lub podobnie,

Tylko jak koń nogą skrobnie,

I to znaczy: „Jak się macie?”

„Padam do nóg!” każdy woła,

By nie upadł jest ostrożny;

Nie jednego kieszeń goła,

Przecie zowią go: „Wielmożny”.

„Na mój honor”, „Słowo daję”,

Idzie u nich jak chleb z masłem;

Co wprzód było zacnych hasłem,

Tem dziś zwodzą się szachraje.

Wedle wzoru z zagranicy;

Wieczór siedzą przy obiedzie:

Lalki chodzą po ulicy,

W łóżku leżą blade śledzie.

Słowem różne są szaleństwa:

Panny zwą się marmuzele;

Za tak marne ceregiele

Wyrzekają się panieństwa.^{[1], [2], [3]}