Ogień i krew – i łzy i ból

zroszą zieloność Waszych pól...

Na grobach bujniej wzrosną kwiaty –

polne dzwoneczki i bławaty

i siny bez!

Kości Wam w płowe siejem pola,

iżby się żyzną stalą rola, –

którąście w pocie czół orali

a zaoraną polewali

strumieniem łez!

Ogień i krew – i łzy i ból

na gwiazdach zbiera siwy król –

aniołom złotym pisać każe,

i że już nic ich nie wymaże

z ludzkości ksiąg!

A jeśli spełnim liczby miarę

tedy król sny wam ziści stare:

w radosnej świtów aureoli

ujrzycie Waszej kres niewoli

i koniec mąk!^{[1], [2]}