To było chyba już bardzo dawno

dwieście lat temu, a może sto

na porzuconym smutku kamieniu

siedziała, dymu osnuta mgłą –

  Warszawska piosenka

  wsłuchana w Wisły śpiew

  piosenka Woli i Powiśla,

  i łazienkowskich drzew...

  Warszawska piosenka,

  piosenka buntu i szalonych dni,

  piosenka pracy i uśmiechu,

  w niej nasze serca i my...

A kiedy przyszli chłopcy weseli,

nasza piosenka otarła łzy,

poszła z chłopcami stawiać wieżowce

i nowe okna uśmiechem szklić.

  Warszawska piosenka...

Dziś wznosi kielnię, śle pozdrowienia

z ulic warszawskich do wszystkich miast –

i z Mariensztatu, i z Marszałkowskiej,

z rusztowań wszystkich pozdrawia was.

  Warszawska piosenka...^[2]