Wędrowali trzej ułani z wojny,

Wędrowali trzej ułani z wojny,

Pytali się o nocleg spokojny,

Pytali się o nocleg spokojny.

I znaleźli gospodynię spokojną,/bis

Pytali się o Marysię strojną./bis

A czyście jej nie widzieli w polu?/bis

Jak czyściła pszeniczkę z kąkolu./bis

A czy ona o weselu myśli,/bis

Że pszeniczkę tak z kąkolu czyści?/bis

I jechali przez wszystkie zagony,/bis

Aż przybyli do samej onej./bis

A ona ich pięknie powitała/bis

I każdemu upominek dała./bis

A pierwszemu rozmarynu wieniec,/bis

Bo to był dziewczyny ulubieniec./bis

A drugiemu miłości gorączkę,/bis

A trzeciemu obrączkę na rączkę./bis^[1]

Wędrowali trzej ułani z wojny,

Pytali się o nocleg spokojny.

I znaleźli gospodę spokojną,

Pytali się o Marysię strojną.

– A czyście jej nie widzieli w polu,

Jak czyściła pszeniczkę z kąkolu?

– A czy ona o weselu myśli,

Że pszeniczkę tak z kąkolu czyści?

I jechali przez wszystkie zagony,

Aż przybyli do samej, do onej.

A ona ich pięknie powitała

I każdemu upominek dała.

A pierwszemu rozmarynu wieniec,

Bo to był dziewczyny ulubieniec.

A drugiemu obrączkę na rączkę,

A trzeciemu miłości gorączkę.^[2]