Wilia naszych strumieni rodzica,

Dno ma złociste i niebieskie lica,

Piękna Litwinka, co jej czerpa wody,

Czystsze ma serce, kraśniejsze jagody.

Wilia w miłej kowieńskiej dolinie

Wśród tulipanów i narcyzów płynie;

U nóg Litwinki kwiat naszych młodzianów

Od róż kraśniejszy i od tulipanów.

Wilia gardzi doliny kwiatami,

Bo szuka Niemna swego oblubieńca;

Litwince nudno między Litwinami,

Bo ukochała cudzego młodzieńca.

Niemen w gwałtowne pochwyci ramiona,

Niesie na skały i dzikie przestworza,

Tuli kochankę do zimnego łona

I giną razem w głębokościach morza.

I ciebie równie przychodzień oddali

Z ojczystych dolin, o Litwinko biedna!

I ty utoniesz w zapomnienia fali,

Ale smutniejsza, ale sama jedna...

Serce i potok ostrzegać daremnie!

Dziewica kocha i Wilia bieży:

Wilia znikła w ukochanym Niemnie,

Dziewica płacze w pustelniczej wieży.^{[1], [2], [3]}