Wiwat dzisiaj Boskiej Istności, gdy zstępuje z niebios w niskości!

Już się ono, spełniło, co pod figurą było.

Wesele na ziemi, gdy Boga widzimy.

Krzyknij, świecie, z wielkiej radości!

Już Proroków pismo spełnione, gdy widzimy Słowo wcielone:

Szymon się weseli, gdy słyszy, że Anieli.

Bogu wyśpiewują, pokój oznajmują.

Serce całe radość przenika.

Już Ojcowie to prosili, czego wszyscy sobie życzyli,

Płacząc, jęcząc wzdychali, rosy z nieba wołali:

„Spuśćcie nam obłoki, wydajcie nam w skoki,

Żebyśmy tu dłużej nie byli”.

Słodki Jezu, jak Ci dziękować, gdyżeś zstąpił Ojców ratować.

Gdy Ojcowie już w niebie, przyjmij dzieci do Siebie;

Przyjmij Ojców syny i matek dzieciny.

Niechaj Święci i nas ratują.

Wiwat, wiwat! Wielka ochota, gdy Bóg nieba otworzył wrota;

Nieskończone radości, gdy Bóg w Swojej miłości,

Piekło zawojował i czarta przykował.

O szczęśliwa niebios roboto!^{[1], [2]}