Hej! polskie łąki, łany,

Łkające morzem zbóż!...

Wasz szum i szept wiośniany

To mowa polskich dusz...

Ot, idę precz – pól miedzą –

Całuje mnie wciąż kłos...

Bławaty, co tam siedzą,

Przemówić rade w głos...

I wiosną, gdy pijany

Łąkami błądzę w dal,

To leśne mi organy

Grywają Polski żal...

Hej, polski stary lesie,

Pamiętny wolnych lat!...

Wzdychają dziś przyciesie

Zbudzonych polskich chat...

Hej, miedzo ty śródpolna!...

Gdzie kończy się twój szlak?

Tam gdzie Ojczyzna wolna,

Gdzie każdy – wolny ptak...

Hej! polska żywa ziemio!

Dziś mogił tyle masz

Żołnierzy, co choć drzemią,

Wolności pełnią straż...^{[1], [2], [4]}