Z nieba wysokiego Bóg zstąpił na ziemię

Ażeby do nieba wywiódł ludzkie plemię.

/Bierze osobę Dzieciny,

Opłakuje ludzkie winy... Syn Boga Jedyny./bis

Zniża Swój Majestat Król całego świata,

Opuszcza tron nieba, a z ludźmi się brata.

/Bóg niezmierny w ciele mały

Zapomina Bóstwa chwały... By zbawił świat cały./bis

Mieści się we żłobie Nieograniczony,

W pieluszki spowity, na sianku złożony.

/Choć Mu zimno, nie narzeka,

Chętnie cierpi dla człowieka... Łez pokutnych czeka./bis

Pośpiesz więc, grzeszniku, Dziecina Cię wzywa,

Łatwy masz do szopy przystęp, gdzie spoczywa;

/Wszak nie grozi, ani łaje,

Ale rączki ci podaje... Odmień obyczaje./bis

Zbawienie jest twoje w ręku tej Dzieciny,

Proś tylko ze łzami, odpuści ci winy.

/Patrz, na rączkach ma powicie,

Karać nie będzie to Dziecię... Daje duszy życie./bis^[1]