Płoną światła w oknach

i gwiazdy krążą jak ćmy.

Dzień się z nocą spotkał

i chyba dawno już śpi.

Trzy uliczki biegną

nie dalej, niż sięga wzrok.

Zresztą wszystko jedno,

bo wszystko jest tu, o krok.

Z soboty na niedzielę

czasu dość,

nie przyjdzie nikt,

ani swój, ani gość.

Z soboty na niedzielę

więdnie kwiat,

nie liczy nikt

ani dni, ani lat,

ani dni, ani lat.

Strąca wiatr godziny,

porwana gubi się myśl,

może do dziewczyny

ktoś pisze pierwszy swój list.

Po pochyłym bruku

księżyca toczy się nów.

Milczy cień w zaułku

i dzwon, zmęczony po dniu

Z soboty na niedzielę...^[3]