Zachciało się raz ułanom wojny:

Pytali się, gdzie jest front spokojny –

Gdzie by kule nie świszczały wiele,

Gdzie by bardzo nie wyły szrapnele.

Więc przybyli na wołyńskie błota

Gdzie po szyję mokła już piechota,

A ona ich wdzięcznie przyjmowała

I każdemu upominek dała.

Więc jednemu głowicę od szabli,

Której brzeszczot dawno wzięli diabli,

A drugiemu bagnet z mannlichera,

Którym legun konserwy otwiera.

A trzeciemu zegar(1) od szrapnela,

Choć nie wiedział, jak się z tego strzela.

Oni zaś, przybywszy z tym w „ogród Lea”(2)

Blagowali, że to są trofea.

A czyście ich w polu gdzie widzieli?

Ciekaw jestem, skąd by się tam wzięli –

Przecież oni wędrują bez przerwy,

Wciąż – od jednej do drugiej rezerwy.^{[1], [2]}