Widziałem słońce – takie ogniste – pożarne

Co białe chmurki rąbkiem zdobiło szkarłatu...

Widziałem krwią przesiąkłe pól ugory czarne –

na słońcu łzą krwawą, urągały światu...

I widziałem jak słońce do snu chyląc głowę –

Ostatni cudny promień na widnokrąg ciska...

W całuny przyobleka złoto-purpurowe –

Granatami zniszczonych wsi pogorzeliska...

I zda się, że ten promień z słonecznego łona –

Tak się zgliszczy przeraził i ugorów pustych,

Bo nagle – zda się zadrgał – prysnął z jękiem – kona...

Zgasnął. Tak zgasło słońce. I tylko mgły szare

Krwawiące blizny koją wilgotnymi usty...

Te blizny polskiej ziemi nieszczęsnej – prastare.^{[1], [2]}