Szósta trzydzieści pośpieszny, poniedziałek, barwny tłum

Z nadzieją na jutro lepsze, do stolicy, szklanych biur

Siatka słoików od matki, cały tydzień można jeść,

Jeszcze chwila na gadki, szmatki, i już w pociąg wsiadasz, cześć!

Jak trybik w maszynie, jak mrówka we mgle

O każdej godzinie plan pracy i cel

Terminarz zapinasz, i wyścig na czas

Doganiać, wygrywać, nie zdążysz to pas

Polując na sukces, i mając się luźno

By wreszcie coś zacząć, bo późno

Gdzieś w wynajętym mieszkaniu, są samotni jak ten pies

Nie chcą z nikim żyć na stałe, życie z kimś to ciągły stres

Wciąż brakuje czasu na szczęście, w miejsce śmiechu grzeczny gest

Każdy kartę ma ze zdjęciem, i na prawko zdany test

Jak trybik w maszynie, jak mrówka we mgle

O każdej godzinie plan pracy i cel

Terminarz zapinasz, i wyścig na czas

Doganiać, wygrywać, nie zdążysz to pas

Polując na sukces, i mając się luźno

By wreszcie coś zacząć, bo późno

Dni, tygodnie, potem lata, nagle pierwszy siwy włos

Jest już własna niezła chata, jest uczciwy własny grosz

W poniedziałek na peronie, lokomotyw słychać gwizd

Serce raczej już nie płonie, ale za to czysty zysk

Jak trybik w maszynie, jak mrówka we mgle

O każdej godzinie plan pracy i cel

Terminarz zapinasz, i wyścig na czas

Doganiać, wygrywać, nie zdążysz to pas

Polując na sukces, i mając się luźno

By wreszcie coś zacząć, bo późno^[1]