A kogóż z nas dzisiaj radość nie przenika,

Że możemy uczcić swego Pułkownika(2).

Kumbaj, kumbaj, kumbajryja,

Kumbaj, kumbaj, kumbajra.

Choć czasem którego przyprawi o mdłości,

Wszystko furda, bracie, bo to jest z miłości!

Kumbaj, kumbaj, kumbajryja...

Dobrze, że nam chwila dziś się zdarza taka,

Wybałuszyć żale biednego wojaka.

Kumbaj, kumbaj, kumbajryja...

Naprzód Pułkowniku, słysz, co ci powiemy,

Bieda z Polską będzie, mało chleba jemy.

Kumbaj, kumbaj, kumbajryja...

Co dzień biedny Czwartak z głodu gdzieś tam stęka,

No bo cóż dla niego, trzecia część bochenka.

Kumbaj, kumbaj, kumbajryja...

Już widocznie w armii wielki brak jest prochu,

Bo na obiad co dzień mamy porcję grochu.

Kumbaj, kumbaj, kumbajryja...

Dawniej taki wiarus, piątek czy niedziela,

Spokój był na linii, a on sobie strzela.

Kumbaj, kumbaj, kumbajryja...

Teraz nas zakuto znowu w ciężkie dyby

I czasem na obiad mamy morskie ryby.

Kumbaj, kumbaj, kumbajryja...

Nawet sam pan Leon. że zdrowie to, twierdzi,

A tu wiara wrzeszczy: „Rany Boskie! – śmierdzi!”

Kumbaj, kumbaj, kumbajryja...

W śniadanie, kolację czarną lurę dają,

Wszystkie te przysmaki kichy wywracają.

Kumbaj, kumbaj, kumbajryja...

Panie pułkowniku, grozimy hałasem,

Jak nie dostaniemy kwarty rumu czasem.

Kumbaj, kumbaj, kumbajryja...

Cieniutkich „Madziarów” z każdym dniem mniej dają

I do fajki tytoń po dwa haki pchają.

Kumbaj, kumbaj, kumbajryja...

Wszy nas wszystkich gryzą, chociaż łaźnia stoi,

Ci ją w parze grzeją, a ona się troi.

Kumbaj, kumbaj, kumbajryja...

Urlopu nie dają, odpoczynku nie ma,

A tu wciąż na karku ta pierońska zima.

Kumbaj, kumbaj, kumbajryja...

Jeszcze na nieszczęście, jak złodziejska wrona,

Moskal nam sprzed nosa sprzątnął „Relutona”(3).

Kumbaj, kumbaj, kumbajryja...

Ale wszystko głupstwo, gorzej jest w okopie,

Co dzień ktoś tam krzyczy: „Franek, ja się topię!”

Kumbaj, kumbaj, kumbajryja...

Wnet już będzie trzeba pontony budować,

Albo w wodę kłaść się, nie będą cię chować.

Kumbaj, kumbaj, kumbajryja...

Z nieba ciągle kapie, z dołu woda tryska,

Bieda cię, człowieku, coraz większa ściska.

Kumbaj, kumbaj, kumbajryja...

Portki z nas zleciały, grzyszne ciało świeci,

A tu mróz po kościach już rozsyła wici.

Kumbaj, kumbaj, kumbajryja...

Jak tak dalej będzie, to i gatki zlecą,

Wiara świcić zacznie golutką fortecą.

Kumbaj, kumbaj, kumbajryja...

Cóż by panny rzekły, gdyby nas ujrzały,

Z żalu własne... na nas by oddały.

Kumbaj, kumbaj, kumbajryja...

Słowem, już nam brzydnie ta wojenna heca,

Lepiej było siedzieć w domu koło pieca.

Kumbaj, kumbaj, kumbajryja...

A na koniec krzykniem: „Wiwat, Pułkowniku,

Popraw naszą dolę, bo narobim krzyku.”

Kumbaj, kumbaj, kumbajryja...^{[1], [3]}