Zapatrzona w ćmę, rozbijałam się

Szukając, jak głupia miłości

Mówią dziwna twarz

Diabła w sobie masz

Więc trzeba przetrzepać ci kości

Zaklinałam niebo, zamykałam drzwi

Pętałam wciąż nogi i serce

By zwyczajnie żyć

W okno stukał wiatr

Szczypał mnie i kradł

Na oślep jeździłam na chmurze

Czasem w kroplach stu trzeba było spaść

I moknąć w niejednej kałuży

Grzałam się w odcieniach jasnych, ludzkich serc

Choć piekło mnie ziarnko zazdrości

O spokojny dzień

Mówią pędzi wiatr

Z taką siłą gna

Gdzieś pewnie na krawędź przepaści

Może skręcić kark

I co z tego ma

Siniaki i łut ludzkiej złości

Dziwna jak kukułka nie buduje gniazd

Gdzieś w gąszczu ukryta przed wzrokiem

Głosem ściga nas

Który to już raz

Kłaniam ci się w pas

Okrutna bogini miłości

W ręku ściskasz bat jak od wielu lat

I pewnie przetrzepiesz mi kości

Bogini miłości daj spróbować raz

Jak może smakować to ciepło

Ciepło własnych gniazd^[1]