Pierwsze trzy zwrotki napisał Jacek Baluch oraz Krzysztof Bryniarski w celi 204^[3]. „Premiera” piosenki, czyli wykonanie w czasie wieczornych śpiewów protestacyjnych, odbyła się w dzień jej powstania, czyli 4 lutego. Dwie kolejne strofy powstały tego samego dnia jako „ciąg dalszy” pierwowzoru; autorem jednej z nich jest Bogdan Klich, drugiej ktoś z internowanych. Utwór szybko stał się popularny wśród związkowców, którzy dopisywali kolejne strofy oraz wprowadzali zmiany do oryginału. Przeróbki posiadały przeróżny charakter, a także poziom merytoryczny i stylistyczny. Wielokrotnie odbiegały one od fachowo opracowanego trzyzwrotkowego wzoru. Tak o wspomnianych modyfikacjach wypowiedział się Jacek Baluch, z wykształcenia filolog:

W piosence ludowej najpierw jest zjawisko przyrody, potem wkraczają ludzie, więc najpierw „szczekają gdzieś psy”, a potem „ekstrema już śpi” i „kończy się wolna sobota” (wywalczona przez „Solidarność”), i wtedy właśnie „wyrusza”, „rżną” i do drzwi „łomota” – wszystko w czasie teraźniejszym! A potem: „kto nie dał (czas przeszły) drapaka, kto nie chce (czas teraźniejszy) zakrakać (np. podpisać lojalki), ten będzie (czas przyszły) internowany”.

Najczęściej cytowana wersja „Wrony” pochodzi z Łupkowa, dokąd przeniesiono później internowanych Małopolski z Załęża i tam po raz pierwszy Zieloną wronę nagrano z akompaniamentem gitarowym. Autorski tekst utworu (trzy pierwszy zwrotki – wariant nr 3) został wydrukowany po raz pierwszy w „Miesięczniku Małopolskim” w wydanym anonimowo przez Jacka Balucha „Kalendarium” obozu internowanych w Załężu. Do autorstwa słów Jacek Baluch oraz Krzysztof Bryniarski przyznali się „oficjalnie” w 1990 r. na łamach „Gazety Wyborczej”, w czasie, gdy pierwszy z nich piastował stanowisko ambasadora w Pradze^[5].

Tytułowa WRONa to określenie stosowane w czasie stanu wojennego dla Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego. Była to pozakonstytucyjna, wojskowo-polityczna instytucja niezależna od władz państwowych. Powołana została 12 grudnia 1981 r., po czym ogłosiła stan wojenny w kraju. Do 1983 r. pełniła funkcję koordynatora działań administracyjnych oraz wojskowych w Polsce. Opozycjoniści i działacze solidarnościowi od początku istnienia WRON nie akceptowali jej decyzji. W ogólnej świadomości narodziły się hasła antypartyjne, które pojawiały się na murach, sztandarach i w prasie podziemnej. Formą oporu były także piosenki wykonywane w więzieniach, w obozach internowania, w kościołach i na manifestacjach. Niektóre poważne, pełne patosu oraz pietyzmu, inne żartobliwe, dowcipne, wypełnione rubaszną wesołością. Zbiorowy śpiew podtrzymywał społeczeństwo na duchu. W obozach dla internowanych pisano setki patriotycznych tekstów, o aktualnej treści politycznej. Do muzycznej interpretacji słów wykorzystywano znane melodie pieśni. Ich nadrzędną funkcją było dodawanie siły internowanym i budzenie wściekłości władzy^[4].