Męski zespół wokalny utworzony w 1930 r. przez pianistę, kompozytora i aranżera Jana Ernsta z Adamem Lachem, Sławomirem Neczyporem, Bolesławem Szatańskim i Mieczysławem Ziołowskim. Zadebiutował 5 lutego 1931 r. w rewii akademickiego teatrzyku Nasze Oczko na scenie Teatru Nowości we Lwowie. Pierwszego nagrania dokonał w 1932 r. dla wytwórni Columbia^[1]. Prawdziwą popularność zyskał dzięki swym pierwszym płytom, nagranym w „Syrenie Record” na początku 1932 r. W późniejszym czasie chór nagrał wiele płyt dla „Odeonu”^[2]. Do 1937 r., kiedy zawiesił działalność, wystąpił w dwustu pięćdziesięciu audycjach radiowych (m.in. w Wesołej Lwowskiej Fali), dał blisko tysiąc koncertów, nagrał sto cztery piosenki na płytach wytwórni fonograficznych Syrena-Electro, Columbia i Odeon.

Po ośmiu latach przerwy, spowodowanych karierą naukową Jana Ernsta i wojną, reaktywował się w 1945 r. w Łodzi w składzie: Roman Dąbrowski, Anatol Kobyliński, Bolesław Niemyski, Kazimierz Szubka i Jana Ernst. Rok później przeniósł się do Warszawy. Tworzyli go wówczas: Roman Dąbrowski, Jerzy Jagielski, Leonard Jakubowski, Henryk Rawski i Jan Ernst. Powojenna działalność zespołu – w przeciwieństwie do przedwojennej profesjonalna – to ponad dwa tysiące dwieście koncertów w kraju i za granicą, dwieście sześćdziesiąt audycji radiowych, trzydzieści osiem piosenek nagranych na płyty i udział w eksperymentalnym programie TV w 1952 r. Po raz ostatni wystąpił 6 marca 1966 r. w Filharmonii Narodowej w Warszawie z okazji 35-lecia zespołu i działalności artystycznej jego założyciela^{[1], [2]}.

Śpiewali w nim także: Włodzimierz Baltarowicz, Włodzimierz Bożyk, Tadeusz Jasłowski, Stanisław Wendeker, Józef Zubek, Stanisław Zych. Brzmienie zespołu utrwalone zostało na LP Chór Eryana, a jego dzieje opowiedziane w pamiętnikach Jana Ernsta Dwie linie życia, T. 1 – Ja i mój Lwów. T. 2 – Warszawa, Łódź i Lublin i w telewizyjnej wersji Leksykonu Polskiej Muzyki Rozrywkowej (odcinek 14 w reżyserii Ryszarda Wolańskiego)^[1].