Melodia tej pieśni była szczególnie popularna w XVI w., kiedy zarówno śpiewano ją jednogłosowo, jak i opracowywano dla wykonawstwa bardziej kunsztownego. Podana została wersja według druku Łazarza Andrysowica Piosnka na dzień Narodzenia Pańskiego. Na notę jako Dies est Laetitiae z ok. 1550 r.

Tekst przekładano kilkakrotnie: z połowy XVI w. znamy dwa przekłady protestanckie i dwa katolickie. Z tych ostatnich tłumaczenie Opecia (w Żywocie Pana Jezu Krysta, 1522) oraz zachowane w rękopisach puławskim i kórnickim (ta sama wersja, około 1550) są prozodycznie wadliwe, dlatego zamieszczamy tekst, który przekazuje dopiero Jagodyński. Tę samą wersję co Jagodyński zamieszczają XVIII-wieczne rękopisy: BJ 3639, karmelitańskie BJ 3647 i 3646 (ten ostatni zawiera również tekst łaciński). Inne XVIII-wieczne rękopisy i druki polskiego tekstu nie zamieszczają. Ilość zwrotek w różnych przekładach jest różna: u Opecia wynosi 10, Jagodyński podaje 4. W hymnie silny nacisk położony jest na treści teologicznej, ujętej w paradoksalne zestawienia, które wydobywa zwłaszcza przekład Opeciowy:

...W północy się narodził,

jen słońce oświecił,

między wołem i osłem

w jasłkach się położył.

Niebo wszytko stanowił,

gdy potem w niebo wstąpił

grom, łykanie spuszcza,

ten, rękoma powity,

stał się dziś już płaczliwy,

wesele anielskie^[1].