Dzień to jest dziś wesela Królewskiej Rodziny,

Król nam, bowiem wychodzi z żywota bez winy.

Dziecię dziwnej cudności, wdzięczne, pełne słodkości.

W człowieczej istności,

Które nieocenione, ani nie wysłowione,

W Boskiej Wszechmocności.

Anioł pasterzom, którzy w nocy. trzody strzegli,

O tym królu powiadał, by do stajni biegli,

W stajni, mówi, to Dziecię, we żłobie tam znajdziecie.

Powite w pieluszki:

Ten Anioł panuje, wszystkich ludzi celuje,

Śliczny choć maluśki.

Chryste, któryś nas stworzył Boskiemi sprawami.

I dla nas się narodzić chciał i mieszkać z nami,

Spraw w nas serce nabożne, odpuść złości niezbożne,

Nie chciej zatracenia,

Odkupionych z miłości, prowadź do swych radości,

I domieść zbawienia.^[4]