Pianista i puzonista jazzowy, kompozytor i aranżer, także pedagog. Ukończył Liceum Muzyczne w Krakowie. Absolwent Wydziału Teorii i Kompozycji Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Krakowie w klasie Lucjana Kaszyckiego i Tadeusza Mahla. W czasie studiów współpracował z krakowskimi jazzmanami i Jazz Club Helicon. Grał z Tomaszem Stańką oraz Kwartetem Zbigniewa Seiferta, z którym występował na Studenckim Festiwalu Jazzowym „Jazz nad Odrą” we Wrocławiu. W 1968 r. zdobył tam II, a w 1969 r. I nagrodę oraz prywatną nagrodę jurorów: Jana „Ptaszyna” Wróblewskiego, Andrzeja Trzaskowskiego i Włodzimierza Nahornego. Trzykrotnie zwyciężał w konkursach improwizacji fortepianowej w Gdańsku i Lyonie (Francja). Był pianistą zespołów Zbigniewa Namysłowskiego i Kwintetu Włodzimierza Nahornego. Współpracował jako kompozytor i aranżer ze Studiem Jazzowym Polskiego Radia.

W 1974 r. utworzył własny kwartet: Jerzy Bezucha – dr., Jan Jarczyk – pf, lider, Janusz Muniak – ten. sxf., sopr. sxf., Bronisław Suchanek – cb. Występował z nim na Międzynarodowym Festiwalu Jazzowym Jazz Jamboree ’74 w Warszawie, Studenckim Festiwalu Jazzowym „Jazz nad Odrą” ’75 i za granicą. W 1976 r. otrzymał stypendium w Berklee School of Music w Bostonie (USA). Ukończył ją w 1980 r. W latach 1980–1985 był tam wykładowcą aranżacji, harmonii, prowadził też zajęcia praktyczne.

Od 1985 r. mieszka w Kanadzie. Koncertuje i nagrywa jako jazzman solista, muzyk studyjny i lider zespołów tworzonych do nagrań. W latach 1988–1990 był wykładowcą kompozycji i fortepianu na Concorde University. Od 1990 r. pracuje na McGill University w Montrealu. W 1998 r. nagrał tam CD Jan Jarczyk: Cliffs/Les Falaise, a rok później CD Jan Jarczyk: Piano Music – Live At Pollack Hall^[1].