Polski tenor.

Urodzony we Lwowie, przeniósł się wraz z rodzicami do Kościerzyc na Śląsku Opolskim, gdzie rodzice prowadzili sklep. Rozpoczął równolegle naukę w dwóch szkołach w Brzegu – handlowej i muzycznej.

Kierująca szkołą muzyczną Jadwiga Kryńska zajęła się indywidualną edukacją wokalną ucznia. Nakłoniła go, aby spróbował sił w profesjonalnym, reprezentacyjnym Zespole Pieśni i Tańca Skolimów.

W 1952 r. został wybrany spośród kilku tysięcy kandydatów. W Skolimowie zdobywał szlif wokalny pod okiem wielu nauczycieli m.in. prof. Jerzego Sergiusza Adamczewskiego, prof. Jana Trybusa, prof. Feliksa Rudomskiego, prof. Zofii Bregy i innych. Wkrótce dostał angaż śpiewaka-solisty. W tym samym czasie trwały poszukiwania talentów do Państwowego Zespołu Ludowego Pieśni i Tańca „Mazowsze”. Mira Zimińska-Sygietyńska i Tadeusz Sygietyński oglądając występ zespołu Skolimów, zwrócili uwagę na Stanisława Jopka.

W 1956 r. rozpoczął pracę artystyczną w „Mazowszu” (już wtedy im. Tadeusza Sygietyńskiego) jako śpiewak-solista (tenor). Od tamtej pory towarzyszył zespołowi na każdym koncercie. Wykonywał nie tylko ludowe piosenki „Mazowsza”, ale też pieśni Chopina, Moniuszki i polskie kolędy. Z „Mazowszem” występował ponad 40 lat. Dużą popularnością cieszyła się wykonywana przez niego pieśń Furman.

Ożenił się z Marią Stankiewicz, z którą miał dwie córki: skrzypaczkę Patrycję oraz piosenkarkę jazzową Annę Marię.

Stanisław Jopek uhonorowany został licznymi odznaczeniami i wyróżnieniami. Najważniejsze z nich to:

– Złoty Krzyż Zasługi (1960);

– Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1975);

– Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1982);

– Tytuł „Wybitnego Śpiewaka Ludowego” nadany przez ZASP (1998);

– Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (2000);

– Statuetka „Prometeusz” (2004)^[1].