Ulubioną przez robotników polskich formą pieśni były pojawiające sie już w latach osiemdziesiątych XIX w. trawestacje rodzimych kolęd opiewających niedole proletariatu. Jedna z tego rodzaju pieśni: Idzie wiarus stary do ludzi w kolędzie ukazała się w ulotce rozpowszechnionej w Łodzi w okresie Bożego Narodzenia 1902 r. Wzorem dla tego utworu była „kolęda” znanego kompozytora Zygmunta Noskowskiego napisana do tekstu poety-powstańca Mieczysława Romanowskiego. pieśń Idzie wiarus stary śpiewano również na nutę ludową, staropolską, z tekstowym incipitem Mości gospodarzu, domowy szafarzu^[1].