Autor tekstów. Ukończył gimnazjum pod wezwaniem św. Wojciecha, następnie studiował na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Warszawskiego. Ukończył ponadto Oddział Dramatyczny przy Państwowym Konserwatorium Muzycznym w Warszawie (był uczniem m.in. Aleksandra Zelwerowicza; w 1924 r. uzyskał pierwszy w historii szkoły dyplom reżyserski). Debiutował jako reżyser teatralny w 1923 r., wystawiając Sędziów Stanisława Wyspiańskiego. Od 1924 r. pracował zawodowo w Teatrze Letnim jako reżyser. Później przeniósł się do Łodzi (gdzie pracował w teatrze Miejskim,) następnie do Kalisza, potem do Lwowa i następnie Wilna. Powrócił do Warszawy w 1926 r. Reżyserował rewię Tylko nie w usta w teatrze „Wodewil”. W 1929 r. został reżyserem w teatrze „Nowa Operetka”. 18 czerwca 1930 r. pod jego kierunkiem wystawiono w „Morskim Oku” rewię Codziennie dancing a 9 stycznia 1931 r. program Hallo! Malicka i Sawan!.

Zajmował się pisaniem librett, napisał operetkę Szarotka do muzyki A. T. Müllera, wystawioną w teatrze „8.30” w 1934 r. Był także autorem adaptacji takich operetek, jak: Przygoda w Grand Hotelu Paula Abrahama (przekład libretta), Kawiarenka i Całus i nic więcej Ralfa Benatzky‘ego.

W 1930 r. został członkiem Związku Autorów i Kompozytorów Scenicznych. Pisał utwory całospektaklowe, teksty piosenek, tworzył i reżyserował słuchowiska w Polskim Radiu. Jego słuchowisko pt. Rekin, które napisał dla Stefana Jaracza, uzyskało nagrodę za najlepsze słuchowisko roku 1936 (emisja 19 stycznia 1936 r.). W 1936 r. napisał – wspólnie z Ludwikiem Starskim – scenariusz filmu Dwa dni w raju. Do wybuchu II wojny światowej reżyserował w teatrze „Ateneum”.

7 września 1939 r. opuścił Warszawę. Pod okupacją sowiecką reżyserował w teatrze w nad Bugiem. Następnie wyjechał do Baranowicz, gdzie w tamtejszym teatrze podjął pracę reżysera i wystawił Cyrulika Sewilskiego Gioacchino Rossini‘ego. Po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej trafił do Kujbyszewa i tam również pracował w teatrze. 1 czerwca 1943 r. wstąpił ochotniczo do 1 Dywizji im. Tadeusza Kościuszki. Reżyserował i występował w teatrach I i II Armii Ludowego Wojska Polskiego. Zdemobilizowany w 1945 r. w stopniu kapitana, pełnił funkcję dyrektora Wojewódzkiego Teatru Dolnośląskiego w Jeleniej Górze i Państwowego Teatru Dolnośląskiego we Wrocławiu.

W latach 1951–1953 był aktorem w Teatrze Polskim w Bydgoszczy. Następnie przeniósł się do Łodzi, gdzie reżyserował w Operetce. Przez wiele lat był związany jako pedagog z Państwową Wyższą Szkołą Teatralną i Filmową^[1].

Projekt współfinansowany przez Unię Europejską w ramach Małopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007–2013.