Konrad Tom tekst ten zaopatrzył dedykacją dla autentycznej „Madame Loulou”, wymienionej z imienia i nazwiska, którą była znana primabalerina warszawska. Ucieszona tym dowodem uznania „Madame Loulou” paradowała często powozem lub modnym automobilem po Warszawie łaskawie rozdając ukłony. Nie można zatem traktować tego utworu jako zwykłej piosenki kabaretowej. Określenie „madame Loulou” przeszło do języka potocznego. A sama „Loulou” do panopticum barwnych postaci warszawskich, które, być może, warto byłoby założyć – na wzór słynnego gabinetu figur woskowych Madame Tussaud^[1].