Ukończył Gimnazjum Filologiczne Bogumiła Brauna w Łodzi, uczęszczając jednocześnie do Średniej Szkoły Muzycznej Türnera. Następnie wyjechał do Francji, gdzie studiował w Konserwatorium Paryskim pod kierunkiem Nadi Boulanger. Po uzyskaniu absolutorium wrócił do kraju, zamieszkał w Warszawie i podjął dalszą naukę w Konserwatorium im. Fryderyka Chopina. Na ten czas przypada jego debiut kompozytorski. Pisał drobne utwory dla teatrzyku Qui pro Quo. Jednocześnie rozwijał ożywioną działalność w ruchu rewolucyjnym, najpierw w Polskiej Partii Socjalistycznej–Lewica, następnie w Komunistycznej Partii Polski. Wojna zagnała go do Ałma Ata, gdzie pracował jako kierownik muzyczny miejscowego teatru. W 1941 r. osiadł na dłużej w Uralsku, stolicy Zachodniego Kazachstanu. Tu działał również w teatrze, opracowując stronę muzyczną wystawianych sztuk, a także komponując pieśni i tańce na motywach folkloru kazachskiego. Z tego czasu pochodzą jego pierwsze piosenki żołnierskie pisane dla radzieckich jednostek wojskowych, formowanych w Kazachstanie. W 1943 r. wstąpił do I Dywizji Piechoty im. T. Kościuszki. Przez jakiś czas pełnił funkcję dyrektora Teatru Wojska Polskiego, a w I Armii Wojska Polskiego starszego instruktora do spraw artystycznych. Po wyzwoleniu Lublina został mianowany jednym z dyrektorów departamentu szkolnictwa artystycznego w Ministerstwie Kultury i Sztuki. W 1947 r., już po zdemobilizowaniu, przez 5 lat był pracownikiem placówki dyplomatycznej w Bułgarii. Po powrocie do kraju osiadł na stałe w Warszawie. W czasie wojny skomponował wiele piosenek. Dla jednych los był mniej łaskawy i poszły w zapomnienie, jak np. Piosenka o kucharzu, Bal u saperów czy Piosenka o szefie. Inne zyskały sobie trwałe miejsce wśród twórczości żołnierskiej, szczególnie Marsz I Korpusu, Fizylierki, Zakochałam się w kapralu i Marsz^[1].