Barchacz, Aleksander

Zgłoszenie do artykułu: Barchacz, Aleksander

Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych przez Ośrodek Kultury „Biblioteka Polskiej Piosenki” zgodnie z Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE i ustawą o ochronie danych osobowych z dnia 10 maja 2018 (Dz. U. poz. 1000), w celu wymiany informacji z zakresu polskiej pieśni i piosenki. Wymiana informacji będzie się odbywać zarówno za pośrednictwem niniejszego formularza jak i bezpośrednio, w dalszym toku spraw, redaktora bazy danych, prowadzącego korespondencję z właściwego dla niego adresu mailowego.
Administratorem danych jest Ośrodek Kultury „Biblioteka Polskiej Piosenki” z siedzibą w Krakowie przy ulicy Krakusa 7. Wszelkie dokładne informacje o tym jak zbieramy i chronimy Twoje dane uzyskasz od naszego Inspektora Ochrony Danych Osobowych (iodo@bibliotekapiosenki.pl).
Wszystkim osobom, których dane są przetwarzane, przysługuje prawo do ochrony danych ich dotyczących, do kontroli przetwarzania tych danych oraz do ich uaktualniania, usunięcia jak również do uzyskiwania wszystkich informacji o przysługujących im prawach.

Nazwisko:

Barchacz, Aleksander

Data urodzenia:

28 stycznia 1908

Miejsce urodzenia:

Łódź

Data śmierci:

28 marca 1987

Miejsce śmierci:

Warszawa

Informacje

Ukończył Gimnazjum Filologiczne Bogumiła Brauna w Łodzi, uczęszczając jednocześnie do Średniej Szkoły Muzycznej Türnera. Następnie wyjechał do Francji, gdzie studiował w Konserwatorium Paryskim pod kierunkiem Nadi Boulanger. Po uzyskaniu absolutorium wrócił do kraju, zamieszkał w Warszawie i podjął dalszą naukę w Konserwatorium im. Fryderyka Chopina. Na ten czas przypada jego debiut kompozytorski. Pisał drobne utwory dla teatrzyku Qui pro Quo. Jednocześnie rozwijał ożywioną działalność w ruchu rewolucyjnym, najpierw w Polskiej Partii Socjalistycznej-Lewica, następnie w Komunistycznej Partii Polski. Wojna zagnała go do Ałma Ata, gdzie pracował jako kierownik muzyczny miejscowego teatru. W 1941 r. osiadł na dłużej w Uralsku, stolicy Zachodniego Kazachstanu. Tu działał również w teatrze, opracowując stronę muzyczną wystawianych sztuk, a także komponując pieśni i tańce na motywach folkloru kazachskiego. Z tego czasu pochodzą jego pierwsze piosenki żołnierskie pisane dla radzieckich jednostek wojskowych, formowanych w Kazachstanie. W 1943 r. wstąpił do I Dywizji Piechoty im. T. Kościuszki. Przez jakiś czas pełnił funkcję dyrektora Teatru Wojska Polskiego, a w I Armii Wojska Polskiego starszego instruktora do spraw artystycznych. Po wyzwoleniu Lublina został mianowany jednym z dyrektorów departamentu szkolnictwa artystycznego w Ministerstwie Kultury i Sztuki. W 1947 r., już po zdemobilizowaniu, przez 5 lat był pracownikiem placówki dyplomatycznej w Bułgarii. Po powrocie do kraju osiadł na stałe w Warszawie. W czasie wojny skomponował wiele piosenek. Dla jednych los był mniej łaskawy i poszły w zapomnienie, jak np. Piosenka o kucharzu, Bal u saperów czy Piosenka o szefie. Inne zyskały sobie trwałe miejsce wśród twórczości żołnierskiej, szczególnie Marsz I Korpusu, Fizylierki, Zakochałam się w kapraluMarsz[1].

Bibliografia

1. 

Niech wiatr ją poniesie: antologia pieśni z lat 1939–1945, s. 777, 778.

2. 

Narodowy Uniwersalny Katalog Centralny.

3. 

Biblioteka Jagiellońska.

4. 

http://www.kppg.waw.pl.
Katalog Polskich Płyt Gramofonowych [odczyt: 08.08.2015].

Finansowanie

Projekt współfinansowany przez Unię Europejską w ramach Małopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007 - 2013.