Buzuk, Antoni

Zgłoszenie do artykułu: Buzuk, Antoni

Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych przez Ośrodek Kultury „Biblioteka Polskiej Piosenki” mieszczący się w Krakowie, przy ul. Krakusa 7, zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 roku o ochronie danych osobowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 2135 z późn. zm.), w celu wymiany informacji z zakresu polskiej pieśni i piosenki. Wymiana informacji będzie się odbywać zarówno za pośrednictwem niniejszego formularza jak i bezpośrednio, w dalszym toku spraw, redaktora bazy danych, prowadzącego korespondencję z właściwego dla niego adresu mailowego.

Nazwisko:

Buzuk, Antoni

Data urodzenia:

15 listopada 1904

Miejsce urodzenia:

Warszawa

Data śmierci:

23 listopada 1968

Miejsce śmierci:

Warszawa

Informacje

Kompozytor. Był synem Aleksandra i Marii z Parisów. Jego przodkowie ze strony ojca pochodzili z Grecji. Jako chłopiec śpiewał w chórze kościelnym Adolfa Szczygielskiego w kościele św. Franciszka. W wieku 16 lat zgłosił się ochotniczo do Wojska Polskiego i brał udział w wojnie polsko-sowieckiej. W 1924 r. wstąpił do Wyższej Szkoły Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie i uczęszczał do klasy skrzypiec Eugenii Matiasiakówny. Studia ukończył w 1929 r. Uczył się również kompozycji i teorii muzyki w studium uzupełniającym u Kazimierza Sikorskiego. W okresie studiów założył kwartet, z którym grywał, aż do wybuchu II wojny światowej w warszawskich kawiarniach oraz w modnych kurortach: Juracie, Jastarni, Wiśle. Pierwszą swą kompozycję, tango Nikt inny tylko ty, opublikował w 1935 r. Największy sukces odniosła piosenka Jak w serenadzie (17 wydań).

W czasie okupacji hitlerowskiej należał do zespołu Bohdana Wodiczki, grał w kawiarni „U Aktorek” i restauracji „Pod Krzywą Latarnią”. W 1948 r. jego piosenka Wierz mi dziewczyno zdobyła I nagrodę w konkursie „Expressu Wieczornego”. W ostatnim okresie życia pracował (wspólnie z profesorem Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej, Maciejem Zalewskim) nad nowym, uproszczonym zapisem nutowym – izomorfem („Izomorf”– Studio Postępu Technicznego)[1].

Bibliografia