Piosenkarka hip-hopowa i poetka. Zawsze chciała śpiewać, w końcu zwróciła na siebie uwagę kilku osób z kręgu muzyki jazzowej. Jednak to hip-hop był jej przeznaczeniem. W 1999 r. znalazła się w kobiecym składzie hip-hopowym Formacja Południe (eFPe), odpowiadając na zapotrzebowanie działających w nim raperek – Justyny i Kati – na śpiewającą dziewczynę. Już z trio eFPe wystąpiła w kilku koncertach (m.in. w Mecie), gdzie pokazała się u boku takich zespołów, jak: Spontanarracja i WWD 13. Występy spotkały się z dużym zainteresowaniem i żywą reakcją, zwłaszcza męskiej publiczności. Jak twierdzi: „Faceci lubią, gdy kobieta ma coś do powiedzenia, a eFPe miało”. Niestety, po kilku wspólnych koncertach zaczęło dochodzić do nieporozumień, które zakończyły się rozpadem zespołu (maj 2002 r.).

Po rozpadzie Formacji Południe rozpoczęła współpracę z Jaśkiem Głogowskim (4 S), MC i producentem, znanym z występów w nie istniejącym już składzie CNB (Czarno Na Białym). Wspólnie pracują nad materiałem na pierwszą płytę Ewy. Niezależnie od tego współpracuje z „Titem”, młodym i obiecującym krakowskim MC, znanym również ze wspólnych produkcji z Jaśkiem 4 S, z którym od 2001 dokonał kilku nagrań (Halo! Mamo, Jedziemy, Kilka prostych słów, Muzyki siła). Efektem współpracy Ewy i „Tity” są wspólne występy podczas kameralnych imprez, na których prezentują interesujące freestyle’e.

Ewa nieustannie pracuje nad swoim warsztatem, czerpiąc inspiracje z różnych gatunków muzycznych. Wciąż poszukuje swoich muzycznych i pozamuzycznych korzeni. Chce tworzyć muzykę autentyczną, która trafia do ludzi i nie pozwala przejść obok niej obojętnie. Największy wpływ na jej muzyczne poczynania miała Mary J. Blige, Boyz II Men, Marvin Gaye i LL Cool J. Bliscy jej są także wykonawcy rockowi, zwłaszcza grunge’owa scena Seattle, w tym: Nirvana, Stone Temple Pilots i Soundgarden, a także - Skunk Anansie i H-Blocks.

Swoją twórczość kieruje do kobiet, zwłaszcza młodych dziewczyn, „wchodzących dopiero w życie”. Zwraca uwagę na ich zaniżone poczucie własnej wartości i poddawanie się niekorzystnym warunkom, jakie stawia przed nimi rzeczywistość. W swoich piosenkach piętnuje męski szowinizm i stereotypowe traktowanie kobiet, co charakteryzuje również podejście wykonawców hip-hopowych. Na uwagę zasługuje Smycz, utwór traktujący o różnych formach ograniczeń społecznych, jakie dotykają kobiety. Z innych interesujących piosenek można wymienić: Alkoholika, Bzdurę i utwór oparty na Lokomotywie Juliana Tuwima^[1].