Janczerski, Piotr

Zgłoszenie do artykułu: Janczerski, Piotr

Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych przez Ośrodek Kultury „Biblioteka Polskiej Piosenki” mieszczący się w Krakowie, przy ul. Krakusa 7, zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 roku o ochronie danych osobowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 2135 z późn. zm.), w celu wymiany informacji z zakresu polskiej pieśni i piosenki. Wymiana informacji będzie się odbywać zarówno za pośrednictwem niniejszego formularza jak i bezpośrednio, w dalszym toku spraw, redaktora bazy danych, prowadzącego korespondencję z właściwego dla niego adresu mailowego.

Nazwisko:

Janczerski, Piotr

Właściwie:

Janik, Piotr

Data urodzenia:

8 września 1938

Miejsce urodzenia:

Łódź

Data śmierci:

6 marca 2018

Miejsce śmierci:

Łódź

Informacje

Piosenkarz, gitarzysta, autor tekstów piosenek, także aktor. Absolwent Państwowej Szkoły Instruktorów Teatralnych w Łodzi. W 1961 r. uzyskał uprawnienia aktora estradowego. Współpracował z wrocławskim Teatrem Objazdowym. W 1963 r. został prezenterem, a później wokalistą Niebiesko-Czarnych, z którymi na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej Opole ’65 zdobył wyróżnienie. W latach 1967–1971 prowadził zespół No To Co. W 1971 r. utworzył kolejny własny zespół Bractwo Kurkowe 1791, którego działalność firmował do 1976 r. W latach 1978–1980 prowadził zespoły Bractwo i Express. Od połowy lat 80-tych występował jako piosenkarz, reżyserował widowiska plenerowe, komponował, pisał teksty piosenek i scenariusze programów dla dzieci. Współpracował też z zespołem Babsztyl. Jego karierze poświęcone jest hasło w telewizyjnej wersji Leksykonu Polskiej Muzyki Rozrywkowej (odcinek 28 w reżyserii Ryszarda Wolańskiego). Jest laureatem wielu nagród zdobytych z zespołami No To Co i Bractwo Kurkowe 1791 oraz indywidualnych, m.in.:

– „Medalu 200-lecia USA” za – przygotowane dla Polonii amerykańskiej – widowisko Wieczerza wigilijna u księcia Radziwiłła Panie Kochanku,

– nagrody państwowej III stopnia Ministra Kultury i Sportu w 1969 r.,

– nagrody Przewodniczącego Komitetu ds. Radia i Telewizji za popularyzację polskiego folkloru w twórczości estradowej w 1969 r.

W 1993 r. reaktywował No To Co, z którym koncertował w wielu miastach Polski oraz w klubach polonijnych USA i Kanady[1], [2].

Bibliografia