Muzyk, gitarzysta i wokalista, były członek zespołu Dwa Plus Jeden.

Zanim rozpoczął działalność muzyczną, uprawiał jazdę konną. W 1961 r. (jako 12-latek) został Mistrzem Polski juniorów w zawodach jeździeckich.

Pod koniec lat 60. występował z różnymi zespołami. Trafił później do klubu ZAKR, gdzie poznał Janusza Kruka i Elżbietę Dmoch. W latach 1971–1976 był członkiem zespołu Dwa Plus Jeden, z którym wylansował takie przeboje jak Chodź, pomaluj mój świat czy Wstawaj, szkoda dnia.

Pod koniec lat 70. wyjechał na stałe do Australii. Janusza Kruka poznał w 1970 r. w klubie na MDM, dołączając wówczas do zreformowanego zespołu Warszawskie Kuranty. Zespół grał przez 3 miesiące na Wybrzeżu, z Andrzejem Wójcikiem – dr. i Markiem Cieszewskim – voc. Zespół rozpadł się po powrocie do Warszawy.

Następnie grał z Grupa_Bluesowa_Stodola. Tuż przed Opolem 1971 został ponownie zwerbowany przez Janusza Kruka do tworzącego się Dwa Plus Jeden (Eliza Grochowiecka / Andrzej Rybiński / J. Kruk / E. Dmoch). Po festiwalu Rybiński i Grochowiecka opuścili Dwa Plus Jeden i Krzysztofik został tym „trzecim”. Grał na gitarze basowej^[2].