Skrzypek, klarnecista, kompozytor, aranżer i dyrygent. Przed wojną studiował w Konserwatorium Łódzkim w klasie skrzypiec Józefa Niemczyka, a w czasie okupacji na tajnych kompletach teorię u Kazimierza Sikorskiego i klarnet u Ludwika Kurkiewicza. W 1935 r. utworzył w Łodzi orkiestrę, która m.in. przez osiemnaście miesięcy grała na statku „Batory”.

W 1942 r. wraz z bratem Włodzimierzem Łopatowskim założył Orkiestrę Braci Łopatowskich, która koncertowała w okupowanej stolicy do wybuchu powstania warszawskiego. Wznowiła działalność w wyzwolonej Łodzi w lutym 1945 r. W latach 1952–1958 siedzibą orkiestry była ponownie Warszawa. Po śmierci brata i rozwiązaniu orkiestry do 1960 r. kierował Zespołem Estradowym Wojska Polskiego. Później przeniósł się do Łodzi. Grał na skrzypcach w kwintecie smyczkowym Filharmonii Łódzkiej. Pracował też jako pedagog^[1].