Anielski chór pasterzom ogłasza zbawienie,

Zwiastując im Boskiego słowa wypełnienie,

Że w szopie z czystej Panny nasz Zbawiciel się narodził,

By nas dziedziców nieba z więzów oswobodził.

W niedoli i ubóstwie Pan nieba przychodzi,

On tem cierpieniem nędzy wszystko nam osłodzi.

Jak leżąc płacze w żłóbku, tak i na krzyżu skona,

Wielkim cudem miłości odkupu dokona.

Nućcie więc wdzięczne pienia Dzieciątku pasterze,

Nieście Mu wasze dary w uprzejmej ofierze;

Z uśmiechem przyjmie miłym. On z nocnych nas ciemności

Wywiedzie na dzień jasny w niebieskie światłości.

Da żywot łaski wiernym, da błogosławieństwo,

Zniesie wysługą męki grzechowe przekleństwo,

Na to się teraz zniżył do tak błahego żłobu,

By nas od śmierci zbawił i podwyższył z grobu.^{[1], [2]}