Schowaj, matko, suknie moje,

Perły, wieńce z róż:

Jasne szaty, świetne stroje,

To nie dla mnie już! –

Niegdyś jam stroje, róże lubiła,

Gdy nam nadziei wytryskał zdrój;

Lecz gdy do grobu Polska wstąpiła,

Jeden mi tylko przystoi strój:

Czarna sukienka!

Narodowe nucąc śpiewki,

Widząc szczęścia świt,

Kiedym szyła chorągiewki

Do ułańskich dzid,

Wtenczas mnie kryła szata godowa;

Lecz gdy wśród bitwy brat zginął mój.

Kulą przeszyty w polach Grochowa –

Jeden mi tylko przystoi strój:

Czarna sukienka.

Gdy kochanek w sprawie bratniej

Mściwą niosąc broń,

Przy rozstaniu raz ostatni

Moją ścisnął dłoń,

Wtenczas, choć smutna, lubiłam stroje,

Lecz gdy się krwawy ukończył bój,

A on gdzieś poszedł w strony nie swoje, –

Jeden mi tylko przystoi strój:

Czarna sukienka.

Gdy liść lauru, Wawru kwiaty,

Dał nam zerwać los,

Brałam perły, drogie szaty,

I trefiłam włos.

Lecz gdy nas zdrady wrogom sprzedały,

Gdy zaległ Polskę najeźdźców rój,

Gdy w więzach jęczy naród nasz cały –

Jeden mi tylko przystoi strój:

Czarna sukienka.^{[1], [2], [3], [4]}