Piosenka bezimienna, prezentowana na ulicach Warszawy przez zespoły muzyczne i solistów. Prawdopodobnie powstała w okresie wykonywania pierwszych wyroków sądu Polski Podziemnej na szpiclach i agentach Gestapo. Śpiewano ją na melodię popularnego kujawiaka Czerwone jabłuszko^[1].

W pięknym filmie Leonarda Buczkowskiego Zakazane piosenki uliczna warszawska kapela gra ten utwór pod bramą domu, w którym chłopcy z konspiracji wykonują wyrok na kolaborancie. Czerwone jabłuszko jest głosem ostrzegawczym warszawskiej ulicy pod adresem szpicli, kolaborantów i panienek lekkich obyczajów zadających się z Niemcami. Piosenkę zrodziła wojenna rzeczywistość^[3].