Cztery córy miał tata,

stary młynarz od Zgierza,

/każda piękna, bogata,

każda chciała żołnierza./bis

Stary młynarz, kawalarz,

takie wydał orędzie:

/„Która chce mieć żołnierza,

niech go sama zdobędzie!/bis

Pierwsza córka młynarza,

czarnooka Ludwika,

/podskoczyła do góry

i złapała lotnika./bis

Druga córka młynarza

wzięła owsa i siana

/i złowiła kasztanka,

na kasztanku ułana./bis

Trzecia córka młynarza,

hoża dziewka i miła,

/pojechała nad morze,

marynarza złowiła./bis

Tylko Hania, najmłodsza,

jakoś szczęścia nie miała,

/stała sobie na moście

i cichutko płakała./bis

I krzyknęła z rozpaczą:

„Niechaj śmierć mnie zabiera!

/I skoczyła do wody...

wprost w ramiona sapera!/bis

Idą córy do ojca,

każda wiedzie żołnierza,

/ze zdumienia oniemiał

stary młynarz ze Zgierza./bis

„Lotnik, ułan, marynarz,

no i saper, to heca!

/Jak się wnuki posypią,

będzie z młyna forteca!”/bis^[2]