Dnia jednego o północy,

gdym zasnął w wielkiej niemocy,

nie wiem, czy na jawie, czy mi się śniło,

że wedle mej budy słońce świeciło.

Sam się czym prędzej porwałem

i na drugich zawołałem;

na Kubę, na Maćka i na Kaźmierza,

by wstali czym prędzej mówić pacierza.

Nie zaraz się podźwignęli,

bo byli twardo zasnęli;

alem ich po trochu wziął za czuprynę,

by wstali, bieżeli witać Dziecinę.

Kaźmierz wprawdzie wszystko słyszał,

Bo na słomie w budzie dyszał,

Ale nam od strachu nie chciał powiedzieć,

Na Maćka wskazywał : „Ten musi wiedzieć!”

„Mój Macieju, ty nam powiesz,

Albowiem ty sam wszystko wiesz!”

„Widziałem, widziałem śliczne widzenie,

Słyszałem, słyszałem anielskie pienie,

Bo mi sam anioł powiedział,

Gdym na polu w budzie siedział:

„Nie bój się, nie bój się, Maćku-pastuszku!

Jestem ja, jestem ja u Boga służką.

Zwiastuję wesołe lata,

Że się nam Zbawiciel świata

Narodził, narodził w Betlejem mieście,

Idźcież Go przywitać, czem prędzej bieżcie!

Niech weźmie Szymek fujarę,

A Maciek gołąbków parę,

A Józef będzie stał u drzwi z obuszkiem,

Bo się tam nie zmieści z swym wielkim brzuszkiem!”

Porwawszy się, biegli drogą,

gdzie widzieli jasność srogą:

w Betlejem miasteczku, gdzie Dziecię było,

które się dla wszystkich na świat zjawiło.

Wbiegliśmy zaraz do szopy,

uściskaliśmy Mu stopy;

jam dobył fujary, a Kuba rogu,

graliśmy wesoło na chwałę Bogu.

Pójdźmyż i my tam ostatni,

Czeka nas tam bal dostatni

Pastuszków ochota, królewskie dary

które z rąk Jezusa będziemy brali.^[5]