Do broni! Bracia, do broni!

Dzień sławy dla nas przychodzi.

Podnieś oręż w dzielnej dłoni,

Lepsza od ojców twych młodzi!

Bo broni! Stawcie się w roty,

Liczne krajów wojowniki.

I pełni męskiej ochoty,

Zbrójcie się w kosy i piki.

Głośmy zwycięską Warszawę

I początek zwycięstw – Kraków.

I przewyżmy tych miast sławę

Dla większej sławy Polaków.

Do broni!...

Ty, coś nadzieją jest naszą,

Wodzu! a Polski ozdobą,

Żadne nas groźby nie straszą.

Gdziekolwiek pójdziesz, my z tobą.

Do broni!...

Próżno spiżowe ruśnice

Srogie wyrzucały ciosy,

Widziały już Racławice

Armaty wzięte na kosy.

Do broni!...

O rycerze! Zwyciężycie!

Precz z serc wątpliwości i trwoga.

Ach, jakże słodko nieść życie

Za ciebie, Ojczyzno droga!

Do broni!...

Poprzysięgamy stokrotnie

Nie dać się więcej ciemiężyć.

I pójdziem wszyscy ochotnie

Z Kościuszkiem bić i zwyciężać.

Bo broni! Stawcie się w roty,

Liczne krajów wojowniki.

I pełni męskiej ochoty

Zbrójcie się w kosy i piki.^[3]