Każda noc jest po marszu za krótka,

jeszcze ciemno, a sen morzy nas.

Wstawaj, bracie, zagrała pobudka,

komu w drogę do domu, temu czas!

Idziemy, wielu nas,

chrzęst broni, tupot nóg,

a śpiewem huczy las,

nie boim się najcięższych dróg.

Piosenko, leć a leć!

Do boju, trąbko, graj!

Przez burze, śnieg i deszcz

idziemy, bo nas czeka kraj.

Pokochałaś, cóż, nie wstyd się przyznać,

lecz wędrowca pokochać jest źle.

Rusza w pochód znów nasza dywizja,

otrzyj łzy i zapomnij, dziewczę, mnie!

Idziemy, wielu nas...

Już niedługo wędrować nam, chłopcy!

Od Warszawy niewiele dzieli nas.

Niedaleki nasz cel, Kościuszkowcy!

Komu w drogę do domu, temu czas.

Idziemy, wielu nas...^[2]