Czy słońce na niebie, czy wieczór zapada,

wędruje po świecie cygańska ballada.

I śpiewa harcerzom w zielonych dąbrowach,

jak dobrze z balladą wędrować.

A – a – a...

jak dobrze z balladą wędrować.

Usiądzie ballada przy ogniu wędrowca

i wrzuci do ognia gałązkę jałowca.

Kto raz się zachłysnął podobnym zapachem,

ten nigdy nie uśnie pod dachem.

A – a – a...

ten nigdy nie uśnie pod dachem.

Wędruje ballada bez płaszcza i boso,

zasypia z księżycem, a budzi się z rosą.

I doli cygańskiej na żadną nie zmieni

melodia szerokich przestrzeni.

A – a – a...

melodia szerokich przestrzeni.

Są inne piosenki, dźwięczące jak młoty,

wesołe melodie codziennej roboty,

a ona jest ptakiem, a ona jest wiatrem,

cygańską tęsknotą za światem.

A – a – a...

cygańską tęsknotą za światem.

Niejeden próbował namówić balladę,

by poszła do miasta i wzięła posadę,

że tam ją czekają przyjęcia i bale,

a tutaj marnuje swój talent.

A – a – a...

a tutaj marnuje swój talent.

Zaśmiała się lekko cygańska ballada:

nie dla niej kariera, nie dla niej estrada,

bo w mieście,balladom jest duszno i obco –

i któż by zaśpiewał wędrowcom?

A – a – a...

i któż by zaśpiewał wędrowcom?

I poszła ballada na wieczną włóczęgę,

i śpiewa wędrowcom cygańską piosenkę.

Wieczorem pod jednym sypiają namiotem

i nigdy nie przyjdą z powrotem.

A – a – a...

i nigdy nie przyjdą z powrotem.

A kiedy harcerze do miasta odjadą,

zostawią cię w lesie, cygańska ballado.

I może po roku pod starym namiotem

odnajdą balladę z powrotem.

A – a – a...

odnajdą balladę z powrotem.^[2]