Jam jest dudka

Zgłoszenie do artykułu: Jam jest dudka

Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych przez Ośrodek Kultury „Biblioteka Polskiej Piosenki” zgodnie z Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE i ustawą o ochronie danych osobowych z dnia 10 maja 2018 (Dz. U. poz. 1000), w celu wymiany informacji z zakresu polskiej pieśni i piosenki. Wymiana informacji będzie się odbywać zarówno za pośrednictwem niniejszego formularza jak i bezpośrednio, w dalszym toku spraw, redaktora bazy danych, prowadzącego korespondencję z właściwego dla niego adresu mailowego.
Administratorem danych jest Ośrodek Kultury „Biblioteka Polskiej Piosenki” z siedzibą w Krakowie przy ulicy Krakusa 7. Wszelkie dokładne informacje o tym jak zbieramy i chronimy Twoje dane uzyskasz od naszego Inspektora Ochrony Danych Osobowych (iodo@bibliotekapiosenki.pl).
Wszystkim osobom, których dane są przetwarzane, przysługuje prawo do ochrony danych ich dotyczących, do kontroli przetwarzania tych danych oraz do ich uaktualniania, usunięcia jak również do uzyskiwania wszystkich informacji o przysługujących im prawach.

Tytuł:

Jam jest dudka

Klasyfikacja:

kolęda

Autor słów:

nieznany

Informacje

Melodię pastorałki podają dwa rękopisy karmelitańskie: kantyczka Chybińskiego i rękopis z biblioteki klasztornej, sygn. 95, oraz trzy rękopisy benedyktynek staniąteckich (z lat 1752, 1754 i 1758) – wszystkie tę samą. Tę też wersję podajemy. W przekazie Mioduszewskiego (Pastorałki i kolędy, 1843) jest ona nieznacznie zmodyfikowana.

Tekst pojawia się poza tym w rękopisach karmelitanek BJ 3640 i 3642, w rękopisach staniąteckich z 1707 (Boczkowskiego) i 1754 (Gąsiorowskiej), dwóch rękopisach franciszkanek z lat około 1740 i w rękopisie BJ 3639. Zamieszcza go też drukowany zbiór Szlichtyna z 1767 (i 1785) roku w dziale „pieśni nowych”; w innych drukach XVIII-wiecznych go nie spotykamy. W zapisach tych liczy do 12 zwrotek, z tym że w ostatnich zastosowano ryzykowne poetycko połączenie motywu instrumentów z problematyką ascetyczną, jak na przykład:

I sam Ci się za instrument daję:

bij jak w bęben, aż tubalne głosy

serce wyda, niech idą w niebiosy...

Nie wiadomo nam, kiedy powstało owo zakończenie pasterskie, które podajemy za rękopisem: Kolęda, czyli zbiór pieśni na Boże Narodzenie dla wygody i nabożeństwa Ich Mość P. P. Franciszkanek klasztoru św. Jędrzeja ap. przez ks. B[łażeja] Ch[mielewskiego] Ref[ormatę] spisany w Krakowie R. P. 1808 (zbiór ten nie podaje melodii). Różne przekazy wprowadzają do poszczególnych zwrotek różne instrumenty; tutaj trzymamy się wersji zbioru z 1808 roku. W kantyczce karmelitańskiej Chybińskiego pastorałka nosi tytuł Kapela partykularna; widnieje tam wskazówka, by kuplet wykonywać solo, a refren – tutti[1].

Bibliografia

1. 

Polskie kolędy i pastorałki: antologia, s. 63, 64, 176, 177.
Publikacja nie zawiera informacji na temat autora muzyki utworu.

2. 

Z 2-ej części Śpiewnika dla młodzieży: kolędy na 3 głosy, s. 7.
Publikacja nie zawiera informacji na temat autora tekstu oraz muzyki utworu.

Finansowanie

Zrealizowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.