Jedzie w las ułan,

krew mu ciecze z ran,

pokrwawioną, postrzępioną

chorągiewkę ma czerwoną,

z konia kipi pot.

Stanął u brzega,

krew zeń ubiega.

Tam się nasi rąbią, gonią,

rżą koniki, szable dzwonią,

a on stoi sam.

Spadły łzy jak deszcz,

ciało przebiegł dreszcz,

już ucieka życie raną,

a tam trąbią na wygraną,

ach, umierać żal.

Z konia padł na wznak

pod kaliny krzak;

a kalina jak matula

w swoje listki go otula

na śmiertelny sen.

O mój Ty Boże,

cóż to za łoże?

Krew poduszką, krew pościelą,

ciałem kruki się podzielą,

żal mi umierać.

Hej koniku mój,

dłużej tu nie stój!

Powiedz matce, że tu leżę,

syna z lasu niech zabierze,

na mszę świętą da.^{[1], [4]}

Jedzie ułan w las,

Krew mu płynie z ran;

Postrzelony, pokrwawiony.

/Chorągiewkę ma czerwoną.

Z konia kipi pot!/bis

Stanął u brzega,

Krew mu ubiega,

A tam trąbią, a tam grają,

/Wroga biją, rozpędzają,

On tu stoi sam!/bis

Głodem ściśniony,

Jazdą znużony,

Język spragniony usycha,

/Do ojczyzny ciężko wzdycha,

Ach, Boże! Boże:/bis

Mój miły Boże.

Dla mnie tu łoże,

Pień poduszką, mech pościelą,

/A tam sieką, trupy ścielą,

Trzeba żegnać świat./bis

Łzy spadły jak deszcz,

Zimny przeszedł dreszcz;

Już ucieka życie raną,

/A tu trąbią na wygraną,

Ach, umierać żal!/bis

Spadł z konia we znak,

Na kaliny krzak;

A kalina jak matula

/W swoje listki go otula,

W śmiertelne łoże./bis^{[2], [3]}