Po szumiącym pięknym lesie

Idzie dziewczę, koszyk niesie.

Niesie dziewczę kosz z grzybami,

Przekomarza się z ptaszkami.

Siedzi czyżyk na patyku:

– Co tam niesiesz w tym koszyku?

Może rybki albo pipki?

– Nie, mój ptaszku, niosę grzybki!

Będą dobre niesłychanie,

Gdy uduszę je w śmietanie!

Zajrzał lisek przez paprocie:

– Jakie grzybki niesiesz, trzpiocie?

Borowiki, czy rydzyki?

– Nie, mój lisku, sromotniki.

Będzie dużo śmiechu w chacie,

Gdy je ugotuję tacie!

Wylazł wilk, drżą pod nim udka:

– Maryś, dyćżeż to jest trutka,

Może z tego być ambaras,

Bo ci tatko kojfnie zaraz...

Toż powali nawet byka

Taka porcja sromotnika!

Roześmiała się dziewczyna

Jak ten strumyk, jak kalina...

– Toć wszystkiego jeść nie musi,

Gdyż połowę dam mamusi!

Załkał gorzko jesion dumny:

– Hej, porobią ze mnie trumny!

Nie bądź Maryś, taki psotnik,

Wyrzućżeż won ten sromotnik!

Duma Maryś, drapiąc nogę:

– Choćbym chciała, to nie mogę,

Nie chcę robić wszak awarii

Pani Konopnickiej Marii,

Dzięki niej mam szanse duże

Znaleźć się w literaturze,

A w tej całej polityce

Przeszkadzają mi rodzice...

Tu tupnęła z mazowiecka,

Zafurczała za nią kiecka,

Pomarszczyły się pończochy

I pobiegła w stronę wiochy.

...a las cały szemrał słodko:

– Z Bogiem, Marysiu Sierotko...!^[2]